hoe onderbouw ik dat ik geld heb geleend van familie

Een familielening onderbouw je met een schriftelijke overeenkomst en een bankoverschrijving

Een lening van familie onderbouw je vooral met twee dingen: een schriftelijke leenovereenkomst en een bankafschrift dat laat zien dat het geld ook echt is overgemaakt. In de overeenkomst staat wie leent aan wie, welk bedrag het is, of er rente is afgesproken en hoe en wanneer het terugbetaald wordt. Zonder zo'n overeenkomst is een familielening voor een bank, notaris of andere partij moeilijk te onderscheiden van een schenking, en dat kan vragen opleveren die je liever voorkomt.

Belangrijk om te weten: de partij die vraagt naar de herkomst van je geld — bijvoorbeeld een bank bij het openen van een rekening, of een notaris bij een woningaankoop — moet dat zelf beoordelen en vaststellen. Zij doen dat als onderdeel van het cliëntenonderzoek dat voor hen verplicht is. Jij levert de stukken aan; de instelling trekt de conclusie. Naast de overeenkomst en het bankafschrift helpt het om ook te kunnen laten zien dat de uitlener het geld zelf kon missen: denk aan een eigen bankafschrift van de familielener, of uitleg over waar dat geld weer vandaan kwam. Dat laatste raakt aan een vraag die vaker terugkomt: wat is het verschil tussen bron van middelen en bron van vermogen? — bij een lening van familie speelt vaak beide een rol, omdat niet alleen de lening zelf maar ook het vermogen van de uitlener relevant kan zijn. Voor een breder overzicht van welke stukken bij herkomstvragen in het algemeen worden gevraagd, zie met welke stukken toon ik aan waar mijn geld vandaan komt?

Waar het cliëntenonderzoek vandaan komt

Instellingen zoals banken en notarissen zijn verplicht om onderzoek te doen naar hun klanten en naar de herkomst van gelden. Deze verplichting staat in de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme, die op haar beurt is gebaseerd op de Europese antiwitwasrichtlijn (Richtlijn (EU) 2015/849). Die regelgeving verplicht de instelling tot onderzoek — niet de klant tot een bepaalde vorm van bewijs. Welke stukken in een concreet geval voldoende zijn, bepaalt de instelling zelf.